Herman Brusselmans is reeds dertig jaar voltijds met schrijven bezig en heeft een oeuvre van meer dan vijftig boeken. Hij is – wat men noemt – een ‘veelschrijver’. Zijn volgende boek is al af en zal Watervrees tijdens een verdrinking heten. Daarna wil hij naar eigen zeggen eens twee jaar uittrekken om een keer op zijn gemak een dikke turf te schrijven.

Brusselmans: “Ik stop ermee en ik ga iets anders doen, is een gedachte die me met de regelmaat van de klok overvalt. Maar dat overkomt iedereen, vermoed ik. Of je nu bij Volvo werkt of journalist, muzikant of poetsvrouw bent. Na een aantal jaren denkt iedereen: het is tijd voor iets anders. Tot blijkt dat het voor de meesten onmogelijk is. Dat geldt ook voor mij, want ik kan niets (lacht). Ik zit al dertig jaar in de boeken. Ik heb in die lange periode niets anders gekend en geleerd. Literatuur is mijn reden van bestaan, ook financieel. Dat laatste betekent voor mij niet meer dan elke maand mijn rekeningen kunnen betalen. Luxe zegt me niets. Ik zorgde alleen voor luxe voor mijn vrouw, ex-vrouw intussen. Maar mij interesseert het dus geen reet. Als ik me om de twee jaar een nieuwe leren vest kan kopen, ben ik allang content.”

Die vrouw is er niet meer. Je hebt geen kinderen. Je zou gerust minder kunnen werken zonder dat te voelen? “Klopt, maar op dat vlak ben ik een vreselijke broekschijter. Als ik op tv hoor dat Dexia in de problemen zit, bel ik meteen naar mijn uitgever om te vragen bij welke bank hij is en of mijn geld nog wel veilig zit. Ik probeer me wel eens voor te stellen hoe het zou zijn om aan de bedelstaf te zitten. Dan ga ik wel schotels wassen in een restaurant.”

Voor iedere schrijver geldt dat zijn laatste boek altijd z’n beste is. Is dat voor jou ook zo? “Het valt me niet moeilijk om een top vijf op te sommen van m’n eigen boeken. Wel, De biografie van John Muts staat daar in. Zonder zever. Die top vijf is weliswaar variabel, want niet elk van de meer dan vijftig boeken die ik intussen heb geschreven, zit panklaar in mijn hoofd. Onlangs zei Dirk Pauwels, de Gentse theaterman, mij: “Het oude nieuws van deze tijden is wereldliteratuur”. Kan je geloven dat ik dat boek, uit 1994, zelf al half vergeten was? Elk nieuw boek heeft sowieso iets speciaals. Watervrees tijdens een verdrinking, mijn volgende boek, zal gaan over mijn scheiding van Tania. Het wordt een rauw en weinig opmonterend boek. Maar opnieuw een klapper dat een aparte plek zal krijgen in mijn oeuvre. En met die intentie begin ik nu ook weer aan m’n volgende boek. Telkens opnieuw.”

De tijd dat je jezelf profileerde als ‘mooie, jonge oppergod der Vlaamse letteren’ is wel definitief voorbij? “Ik zei dat destijds met een ironie die er met bakken vanaf droop. Wie dat niet doorhad, moet achterlijk of debiel geweest zijn. Jammer genoeg zijn de meeste mensen dom… Daarom is het compleet uitgesloten dat ik ooit een bestseller scoor van 200 000 exemplaren. Het volk wil verhaaltjes. Realiteit. Terwijl ik het soort schrijver ben dat alles op de helling zet. Ik speel met genres. Om mijn boeken te snappen, moet je eigenlijk al zeer belezen zijn. En de regels van de klassieke roman grondig kennen. Ik heb àlle klassiekers gelezen. Maar dat kan helaas van zeer weinigen gezegd worden. En daarom zal ik nooit door de grote massa op handen gedragen worden. So be it.”

Hoe wil je later herinnerd worden? “Vijf jaar na mijn dood is iedereen mij vergeten. Neem de grote Hugo Claus. Wie leest nog wat van hem? Geen kat! Ik merk het vaak op literaire optredens, waar je toch een kennerspubliek mag verwachten. Laat de naam Gerard Reve vallen en de helft van de zaal weet niet over wie je het hebt. Ik heb regelmatig contact met jonge mensen. W.J. Hermans, Reve, Cremer, Mulisch, … Nooit van gehoord! Trouwens, noem jij me eens vijf schrijvers die de eeuwen overleefd hebben. Meestal valt dan meteen de naam Shakespeare, gevolgd door een lange, pijnlijke stilte (lacht). Onderschat de vergankelijkheid der dingen dus vooral niet. Het zal mij dan ook een zorg zijn wie mij na mijn dood herinnert en wie niet. Ik verwacht zeker niet dat ik voortleef. Niemand leeft voort.”

Hoe lang woon je intussen al in Gent? “Sinds 1986. Ik heb hier Germaanse filologie gestudeerd en wist toen als universiteitsstudent al: hier kom ik ooit wonen. Na mijn studies werkte ik vijf jaar in Brussel als bibliothecaris en woonde ik in Iddergem met mijn eerste vrouw. We zijn in ’86 naar Gent verhuisd en ik ben er nooit meer weggegaan. Ik heb op vier plaatsen gewoond: Sint-Kwintensberg, Leeuwstraat en op twee adressen in Oudburg.”

Je komt uit het Waasland. Je had eigenlijk net zo goed in Antwerpen kunnen gaan studeren? “Hoe gaat dat? Ik was een boerenlul uit Hamme. Een doorsnee kind van niet al te bemiddelde ouders dat – tegen de gebruiken van die tijd in – op een dag besliste om naar de unief te gaan. Het werd Gent omdat mijn beste maat uit de humaniora daar wilde gaan studeren. Plus, mijn broer werkte in Gent en ik kon met hem meerijden met de auto.”

Na vijfentwintig jaar wil je nooit meer weg uit Gent? “Dat had ik inderdaad gezworen, tot mijn vrouw Tania er anderhalf jaar geleden uittrok. Dat zijn momenten waarop je plots de behoefte voelt om het eindpunt van een periode – de ‘periode Tania’ – te markeren. Door mijn hoofd spookte een tijdlang de gedachte: “Ik wil al mijn miserie achterlaten en ga in Amsterdam wonen”. Ik ben ook effectief in Amsterdam op huizenjacht geweest. De huizen zijn er echter werkelijk onbetaalbaar. En plots bekroop me het benauwde gevoel dat ik daar in Nederland voor de rest van mijn dagen zou nagewezen worden als ‘die Belg’. Een vreemde eend in de bijt. Toen veranderde ik het geweer van schouder en zou het Antwerpen worden. Maar ook dat plan heb ik intussen afgezworen. Aan de ene kant wil ik helemaal loskomen van Tania, maar aan de andere kant kunnen we elkaar niet missen. We zien elkaar nog bijna elke dag.”

Maar wegtrekken uit Gent zou geen gat in je leven slaan? “Jawel! Een groot gat zelfs. Ik ben in wezen een zeer trouwe, honkvaste, haast conservatieve eikel. In die zin dat Gent mijn stad hoort te zijn voor de rest van mijn leven. Woody was mijn hond voor de rest van mijn leven. Nu hij dood is, is dat Eddie geworden. Ik ben heel trouw in alles. Dus ook als het over de plek waar ik woon gaat.”

Nochtans leef je als een kluizenaar, vooral binnenshuis. En maakt het niet echt veel uit waar je woont. “En toch ben ik aan deze stad verknocht. De wereld is voor mij Vlaanderen. Vlaanderen, dat is Gent. Gent is mijn straat en twee straten verder. Mijn dagelijkse wandeling met mijn hond. Verder kom ik zelden.”

Het zal dus toch Gent blijven…? “Op een bepaald moment moet je de onrust uit je hoofd verdrijven en knopen doorhakken. Dus ja, ’t zal Gent worden voor de rest van mijn leven. Net als schrijven voor de rest van mijn leven. Ik had dat ook van Tanja gehoopt, maar dat heeft jammer genoeg niet mogen zijn.”

Is Gent ook een inspiratiebron voor je? Zoals voor je boek Een dag in Gent uit 2008? “Het is nogal wiedes dat de plek waar je leeft je op één of andere manier inspireert. Maar had ik in Antwerpen gewoond, dan was het wellicht Een dag in Antwerpen geworden. Zonder dat het een wezenlijk verschillend boek was geweest. Dus nu gaan beweren dat Gent mijn muze is, zou er zwaar over zijn…”

Bron: JV, Karaat.be

GENT – Schrijver Herman Brusselmans krijgt van de stad Gent een zogenaamde ‘toolkit’ met promotiemateriaal van de stad. Dat gebeurt nadat de stad via deze krant te horen kreeg dat een Brusselmans-fan een Facebook-groep had opgericht met een oproep om Brusselmans ‘cultureel ambassadeur’ van de stad Gent te maken.

Daniel Verheylezoon (61) was stadsambtenaar en is nu met vervroegd pensioen. Goed tien jaar geleden kwam hij voor het eerst in contact met Herman Brusselmans.

‘Het was in café Abajour in Oudburg dat ik hem schuchter vroeg of hij tijd had voor een gesprek. Ik vertelde hem dat ik mezelf in zijn verhalen herkende. Herman was toen heel toegankelijk, we dronken koffie verkeerd. Sindsdien bleven we contact houden met elkaar. Niet dat ik zijn deur plat loop, maar ik was wel op zijn huwelijk, ik ga vaak mee naar lezingen, ik maak heel veel foto’s voor zijn website.’

Verheylezoon vond dat Brusselmans van de buitenwereld en van Stad Gent niet de erkenning kreeg die hij verdient. ‘Bijna al het werk van Herman speelt zich af in Gent. Eén van zijn recentste boeken heeft zelfs de titel Een dag in Gent. Op de cover van dat boek staat Herman tussen de drie torens van Gent. Daar mag toch iets tegenover staan?’

Termont

Dus maakte Verheylezoon een Facebook-groep aan en contacteerde hij de pers. De dienst Stadsmarketing legde de zaak voor aan burgemeester Daniël Termont.

‘Onze dienst Stadspromotie werkt momenteel aan een systeem van culturele of andere ambassadeurs. We hebben al de zogenaamde toolkit, die we aan bekende Gentenaars geven, enerzijds als vorm van erkenning, anderzijds om onze stad in binnen- en buitenland te promoten’, zegt Daniël Termont. ‘Op 29 september heb ik het eerste exemplaar overhandigd aan IOC-voorzitter Jacques Rogge, tijdens de Informele Top van Gent. We bekijken wanneer we een exemplaar aan Herman kunnen overhandigen.’

Verheylezoon reageert blij verrast op de reactie van het stadsbestuur. ‘Welke titel ze er aan geven maakt mij niet uit, als Herman maar de erkenning krijgt die hij verdient. Ik ben zeer tevreden, als Herman maar op een positieve manier erkend wordt.’

Dood

Brusselmans zelf reageert rustig: ‘Ik vind dat allemaal wel oké. Maar ijdelheid moet vermeden worden – en de dood komt voor ons allen.’

(bron: Rudy Tollenaere, Nieuwsblad.be)

Ooit was hij een mooie jonge Oppergod van onze letteren, nu is hij een iets oudere Oppergod van de Letteren. Herman Brusselmans is jarig dit weekend, maar eerst komt hij langs bij Reyers Laat. Om te praten over die oeverloze bron van geneugten én ergernis: de tv. Plaats van de eeuwigdurende lach, en BV’s waarvan niemand nog weet waarom ze ooit BV zijn geworden.

Klik HIER om het fragment te bekijken

De vragen die bijna van iedere pagina in deze meesterproef spatten zijn: wie was John Muts eigenlijk? Wat maakte hem zo uniek? Hoe kwam het dat hij gaandeweg een van de meest depressieve, van levenswalg gevulde personen van Vlaanderen werd? Stond zijn tragische einde in de sterren geschreven?

Brusselmans evoceert tevens met prachtige volzinnen de jaren vijftig, zestig en zeventig van de vorige eeuw, en geeft zijn hoofdrolspelers in deze epoques een onvergetelijke rol. We kunnen zeggen dat Herman Brusselmans, die in zijn taalgebied al lang de meest unieke fictieschrijver is, zich thans ook heeft ontwikkeld tot een biograaf die meteen tot een heel select groepje gaat behoren. Na het lezen van zijn biografie zal niemand ooit het exceptionele genie John Muts nog kunnen vergeten. De biografie van John Muts is derhalve een uitzonderlijk en schitterend boek.

“Ik zal langs boerenerven gaan en er om een koe van 33 jaar vragen. Dat het vlees wat taaier is, zal ik er bijnemen.” Dat de schrijver, wiens vader overigens veehandelaar was, met dierenleed begaan is, is duidelijk. Zo steunt hij ook de nieuwe Boycot-cotcampagne, waarmee GAIA actie voert tegen legbatterijen voor kippen en schaart hij zich achter de recente uitspraken van zanger Morrissey (die vindt dat de dodelijke aanslagen in Noorwegen ‘niets’ zijn in vergelijking met de praktijken van McDonald’s en Kentucky Fried Chicken, red.). “Denken dat Morrissey een mensenleven gelijkstelt met het leven van een kip of koe, is fout. De kern van het verhaal is dat levende wezens massaal zinloos worden gedood.”

SV
Beeld: PhotoNews
Bron: Zita.be

“Ik heb eigenlijk nooit vakantie”, steekt de schrijver van wal. “Of altijd, het is maar hoe je het bekijkt. Ik regel mijn werk zelf en schrijf wanneer ik wil. Niemand zegt mij hoe laat ik moet opstaan en wanneer ik wat moet schrijven. Aangezien ik vaste columns heb voor Humo, Het Laatste Nieuws, Woef en Playboy loopt dat werk wel steeds door. En daarnaast ben ik ook altijd bezig met een of andere roman. Maar als ik eens een dag of twee geen zin heb om te schrijven, dan hoef ik dat niet te doen. Ik kan evengoed in december, in januari of in juli eens een dagje vrijaf nemen. Alleen: drie weken aan een stuk écht vakantie nemen en eropuit trekken, nee dat doe ik nooit.”

Vakantie in eigen straat

“Naast lezen is met de motor rijden een van mijn belangrijkste hobby’s, maar ik wil dat enkel doen als het zonnig weer is. Als het kwik niet boven de 22 à 23°C stijgt, kom ik daarvoor mijn huis niet uit. Met dat regenweer is het er dit jaar dus nog niet echt veel van gekomen.”

“Sinds twee jaar heb ik ook een appartement in Knokke, maar daar kom ik eigenlijk bijna nooit. Ik denk er dan ook aan om dat op te geven. Het heeft geen zin om zo’n appartement te hebben als ik toch altijd in Gent zit.”

“Ik doe wel graag eens een terrasje, maar ook daarvoor hoef ik Gent niet buiten te komen. Sterker nog: ik ga zelfs altijd naar hetzelfde café. In mijn eigen straat, ja.”

“Pas op: het gebeurt wel eens dat ik in een andere stad kom – ik ken Antwerpen, Amsterdam en ook Brussel vrij goed – maar dat is dan altijd voor mijn werk. Al moet ik door de crisis in de literatuur nu wel minder dan vroeger de baan op om lezingen te geven.”

Uitgeregend in Saint-Tropez

Is de auteur van ‘De man die werk vond’, ‘Guggenheimer wast witter’ en ‘De dollartekens in de ogen van Moeder Theresa’ dan werkelijk nog nooit op reis geweest?
“Toch wel, twee keer zelfs. De eerste keer was in ’92, toen we met de ploeg van het BRTN-programma Het Huis van Wantrouwen een weekend naar Rome zijn geweest. Dat is wel zwaar tegengevallen, want het heeft toen de hele tijd geregend.”

“Twee jaar geleden heb ik het dan nog eens geprobeerd. Ik wou mijn vrouw een plezier doen en dus zijn we met de trein naar Saint-Tropez getrokken. Het leek me op zich wel een goed idee, want Saint-Tropez is natuurlijk een soort mythische stad. Maar ook die vakantie is volledig in het water gevallen. Blijkbaar begint het in het buitenland altijd te regenen als ik er mijn kop durf te vertonen.”

Oost west, thuis best

Brusselmans’ verhaal bewijst dat hij het typevoorbeeld van een huismus is: “Ik heb gewoon geen ‘reisgen’, het interesseert me niet echt, al dat reizen. Ik ben dan ook niet van plan om ooit nog op te reis te gaan, het is toch al iedere keer op een mislukking uitgedraaid. Als ik iets lees over een bepaalde stad of een bezienswaardigheid, dan voel ik niet de minste behoefte om die ter plaatse te gaan bekijken.”

“Kijk, mij zou je niet kunnen straffen door me op te sluiten in mijn eigen huis. Zolang ik mijn boeken heb, mijn pc en de tv kan ik perfect functioneren en voel ik mij gelukkig. Je zou het misschien niet denken, maar ik verveel mij eigenlijk nooit.”

Kom naar Gent

Zijn we bij Brusselmans dan aan het verkeerde adres voor een zomertip? Toch niet, zo blijkt: “Ik kan de mensen maar één ding aanraden: kom naar Gent. Het is gewoonweg een fantastische stad. Maar vermijd alsjeblieft wel de Gentse Feesten, want dat is een vreselijke periode. Het stadsbestuur wil het voorstellen als een cultureel volksfeest, maar iedereen weet dat het er bij de Gentse Feesten toch vooral op aankomt om je klem te zuipen. Nee, ik denk dat er in Afghanistan nog meer cultuur te rapen valt dan op de Gentse Feesten. Maar tijdens de rest van het jaar is Gent wel echt een aanrader.”

Met dank aan auteur: Steven Heyse

Vandaag organiseert de dierenrechtenorganisatie GAIA een actie tegen het leed dat kippen wordt aangedaan door ze in legbatterijen op te sluiten. Eén van de deelnemende BV’s aan die actie is schrijver Herman Brusselmans.

Aan Radio 1 gaf hij daar vanmorgen uitleg bij.

Brusselmans zegt dat hij zichzelf ‘meer en meer op de eerste rij wil zetten’ in de strijd tegen dierenleed. Hij kent de veehandel van uit zijn jeugd en hij weet dus wat dieren wordt aangedaan, zegt hij.

‘De mens is een klootzak. Als hij om het geldgewin dieren moet mishandelen, zal hij het niet nalaten.’

Daarom heeft Brusselmans ook begrip voor de zanger Morrissey. Die vergeleek onlangs de moorden door Breivik in Noorwegen met het doden van dieren door de voedselfabrikanten.

‘Dat was een zeer controversiële uitspraak. Maar eigenlijk heeft Morrissey gelijk. Hier worden levende wezens levenslang gefolterd en gedood ten bate van een beetje welzijn voor de mens.’

Zelf is Brusselmans nog geen vegetariër, zoals Morrissey (die trouwens veganist is). ‘Maar ik ben op weg om vegetariër te worden. Het is alleen niet gemakkelijk want ik eet eigenlijk graag vlees.’.

(bron: de Standaard Online)

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.