De onverwachte breuk kreeg al een plaats in ‘Van drie tot zes’, de forse naweeën staan opgetekend in ‘Watervrees tijdens een verdrinking’ (Prometheus), zijn 153ste boek. Het ruikt naar eenzaamheid, verval en failliet. En het is één van zijn allerbeste.

Phoebe – want zo heet Tania in Brusselmans’ pseudofictie – is weg, en dus moet hij slikken, incasseren en wonden wassen. Hij vindt zichzelf terug met een koud hoofd in een koud huis in een koude nacht – ‘een stervende wolf in een blauwe droom’.

Je ziet de Grote Volksschrijver voor je, tureluurs van weemoed in zijn Gentse loftje, veroordeeld tot het tellen van zijn vermoeide knoken. Eén voor één en opnieuw en opnieuw, zo lang tot het er niet meer toe doet, tot de uitkomst nu eens even en dan weer oneven is, en hij ze beu is, die knoken van hemzelf – want waartoe dient een knook en een spier en een vel, waartoe dient een lijf, als het niet méér bij elkaar te houden heeft dan tien gram herinneringen en een ons heimwee?

Je zou voor minder zuchten en aan de drank gaan, ware het niet dat Brusselmans dat toevallig dertig jaar geleden al gedaan heeft, en whisky veel kan oplossen, maar niet het zuur van een verbroken liefde. ‘Modder en tranen, ja. Dik bloed en hartenklop. Breinziekte en dodelijke heimwee.’

En er is woede. Het pantheon waar alleen Zij mocht wonen – hij heeft er jarenlang aan gebouwd – vertimmert hij nu tot een koterij met een golfplaten dak. Op de kathedraal in woorden die Brusselmans als een verlichte bouwmeester heeft opgetrokken kladt hij nu duivendrek. In passages vol haat en zelfhaat en brokstukken liefde krijgt ze ervan langs.

Het meisje, de vrouw, de minnares, de muze, het fijn gepenseelde godswonder, het kommetje troost, het afrodisiacum en het antidepressivum, het liefdesdier waarvoor geen koosnaampje voldeed: zij is nu de schim geworden, de verrader, het secreet, de ondankbare die zijnwereld uit en dewereld in gehupt is, de zangeres die het liefdesduet afgebroken heeft. ‘En wat nu gezongen?’ briest hij, terwijl vlokken schuim uit zijn mondhoeken spatten.

Hij vaart tegen zijn trouwe vrienden uit – die drie, vier oetlullen die nog aan zijn zij willen staan – dat het godverdomme een vlieg is, een ellendige vlieg in zijn oog, en dat hij helemáál niet zit te janken van vuile ellende en gespierd verlies – passages van een brullende onmacht. Waardoor ik welhaast zou vergeten te vermelden dat dit ook zijn geestigste boek in jaren is: een poos geleden dat de humorist Brusselmans nog zo op stoot was.

Hij gaat ook op zoek naar substituut en surrogaat, tast de hoeken van zijn stad af op zoek naar nieuwe nimfen. Maar niemand is zo mooi, niemand strijkt zo teder een weerbarstige lok uit zijn gezicht, niemand kijkt zo uit haar ogen, niemand morst zo aardig een zakdoek vol met tranen, niemand houdt zo veel van de woorden en de zinnen en de boeken die zijn hele hebben en houden zijn – er is geen nieuwe Tania. ‘Het onmogelijke is niet mogelijk, dat is de hele pest.’

bron: humo.be

“Ik wil het taboe ontkrachten. Ik heb al een jaar en zeven maanden geen seks meer. Ik schaam me daar niet voor. Net als dat ik kan toegeven dat ik semi-impotent ben. Wat is daaraan gelegen? Ieder verstandig mens weet dat een man die zich al 30 jaar te pletter rookt dat probleem heeft.”

“Wie vertelt dat hij impotent is, kan moeilijk beweren dat hij zich elke dag suf rukt. Eerlijk, ik ben nooit een echte rukker geweest. Eigenlijk ben ik nooit door seks bezeten geweest, vandaar dat ik mijn vrouw altijd makkelijk trouw kon blijven. Ik zit liever met een meisje uren in de zetel te kletsen, dan er meteen op te springen. Dat poepen-en-weggedoe is nooit aan mij besteed. Daarom ga ik ook niet bij de hoeren. Ik kan perfect leven zonder seks. Ik zou met mijn toekomstige vrouw enkel een platonische relatie kunnen hebben. Twintig jaar geleden had ik me bij dat idee opgehangen, nu niet meer. En eigenlijk maar best ook. Stel dat ik nu een ongelooflijke seksdrive zou hebben, dan is de kans groot dat je verkeerde dingen doet: dat je meisjes lastigvalt. Continu naar porno kijkt, je suf rukt. En ik heb daar allemaal geen zin in.”

Eigenlijk moet een meisje al bijna letterlijk vragen om met mij naar bed te gaan, voor ik het zou doen. Trouwens, van alle meisjes die ik de laatste twee jaar ontmoet heb, is er geen enkele die seksuele signalen uitgestuurd heeft”, vertelt Brusselmans in P-Magazine.

Beeld: Photo News

Hoewel Brusselmans straffe quotes nooit schuwt, valt het toch op dat de schrijver in P-magazine de sterkste oneliners geeft. Zo lezen we dat zijn grote liefde Phoebe hem heeft laten zitten. ‘De vuile trut heeft nu waarschijnlijk een lief waar ze mee ligt te vossen. Daar zal ik dan volgend jaar wel een boek over schrijven.’ Ook zijn ex Tania wordt – zowel in het interview als in zijn recentste boek – zwaar door het slijk gehaald. ‘Gij vuil kutwijf, wat doe je mij allemaal aan’: het verwoordt de woede van de schrijver na zijn huwelijksbreuk perfect.

Verder blijkt dat Brusselmans in zijn nieuwe roman toch al aan andere vrouwen denkt. Clara Cleymans is zijn favorietje: ‘Een tof meiske. Pas 20, maar ze staat stevig op haar poten.’ Waarop P-journalist Jeroen Denaeghel bliksemsnel een passage uit het boek opwerpt: ‘Je hebt er zelfs 50.000 euro voor over om haar oraal te mogen bevredigen?’ ‘Staat dat in mijn boek? Da’s veel geld. Maar misschien doet ze wel wat van haar prijs af’, grapt Brusselmans.

Alles weten over het nieuwe boek van Herman Brusselmans?

U leest het in Dag Allemaal en P-magazine: www.p-magazine.be

Foto’s: ©Filip Naudts
Foto’s making-of: ©Petra Impens

Bron: p-magazine.be

‘Phoebe, de echtgenote en Grote Geliefde en sinds negentien jaar vaste partner van de schrijver heeft hem verlaten. De wereld davert op zijn grondvesten. De schrijver zit in zak en as, loopt de muren op en zoekt in zijn eigen ziel naar een oplossing.  Bovendien wil hij wel een nieuwe vrouw, maar noch de beroemde Vlaamse mokkels noch de volksmeisjes lijken van de schrijver wakker te liggen. Uiteindelijk kan hij maar beter heel alleen blijven’.

Tot daar de samenvatting van het boek dat volgens Kurt Van Eeghem vooral in de laatste acht bladzijden dendert als een trein, iets wat later in het gesprek ook door Linde Merckpoel -aan haar eerste Brusselmans toe – werd beaamd. De StuBru-madam had het in de beginpagina’s trouwens heel moeilijk met haar eersteling: het hoge tempo van associaties vond ze eerst maar niets, tot ze in het boek ontdekte dat het ‘niet goed ging met Herman’. Waarna ze wenste dat ‘die twee’ – Brusselmans en Tania – toch weer zouden samenkomen.   Met ‘one writer man’ Marc Uytterhoeven, die het gewoon zijn plicht vindt om trouw te blijven aan Brusselmans en al zijn boeken zonder uitzondering heeft gelezen, werd teruggeblikt op de rubriek ‘Klare taal’ waarmee hij de schrijver destijds op televisie bracht in ‘Het huis van wantrouwen.’ ‘Televisie heeft mij altijd geïnteresseerd. Het is een medium voor mijn marketing. Om te zeggen dat ik schrijver ben. Al kan ik die Jeroen Meus niet meer uitstaan sinds ik hem elke dag gehaktballen zie maken op tv.  Die van mijn grootmoeder zijn trouwens stukken beter’, aldus Brusselmans die ook beloofde om alle krachtige eindpassages van zijn boeken ooit  te bundelen onder de titel ‘Hoe het allemaal begon.’   De boekvoorstelling werd afgesloten met een kort maar krachtig optreden van De Jeugd van Tegenwoordig. Waarbij één dame op de eerste rij aan het dansen ging: Tania, De Grote Geliefde van de schrijver.

Bron: Geert Herman, Nieuwsblad.be

De opnames met Brusselmans zijn voorzien op donderdag 15 maart, in de studio Guarda la fotografia van Naudts in Lochristi. De publicatie is voorzien voor de eerstvolgende editie van P-magazine.

Naudts denkt aan een jong, slank, vrouwelijk naaktmodel. Lang haar is een voordeel, zegt de fotograaf, die ook een no-nipple-policy garandeert. Herkenbaarheid in beeld is geen must, maar wel een voordeel.

De auteur zelf houdt voor alle duidelijkheid zijn kleren aan.

Een foto meesturen met de mail, en je gsmnummer in mail vermelden maakt het de fotograaf makkelijker om te selecteren en te contacteren.

Kandidaten kunnen mailen naar de fotograaf.

bron: Rudy Tollenaere, Nieuwsblad.be

Herman Brusselmans heeft een nieuw boek klaar. ‘Watervrees tijdens een verdrinking’ gaat over de liefde, en hoe die plots weg kan vallen. “Het absolute dieptepunt was het moment waarop mijn geliefde zei: ‘Ik ben beklemd en ik wil weg’.”

Iedereen ten huize Herman Brusselmans is aangedaan door het nieuwe boek. “Tuurlijk vindt Tania het erg dat ze van haar voetstuk is getuimeld. Toen ze het boek gelezen had, heb ik haar moeten troosten. Ook de hond lijdt eronder. Hij heeft er een kale stressvlek van gekregen. Zijn haar is intussen gelukkig weer aan het doorkomen. Hij is het meest op zijn gemak als hij bij ons tweetjes is. Als we samen gaan eten of gaan aperitieven”, steekt Brusselmans van wal in een krant van De Persgroep.

“Het absolute dieptepunt was toen mijn geliefde zei: ik ben beklemd en ik wil weg. Ik voelde de grond onder mijn voeten wegzakken. Nadien zijn er nog zware momenten geweest, hoor. Ik ben nu veel meer alleen dan vroeger, ik leef nog altijd ‘s nachts, maar vroeger was Tania hier ook. En dan lag ze in bed en was er iemand in huis. Dat voelde stukken beter. Er zijn nachten geweest dat ik het allemaal zwart inzag. Maar het went. Ik schrijf gewoon nog meer. Ik ben nooit een hysterische panikeur geweest, ik probeer net te relativeren. Door mezelf te vergelijken met mensen die nog slechter af zijn, dat helpt. Ik heb in die twee jaar sinds de breuk nog geen enkele vlinder voor een ander gevoeld. Tania zal tot het einde der tijden de vrouw van mijn leven zijn. En ik ben de man van haar leven.”

bron: zita.be

Watervrees tijdens een verdrinking is het soort liefdesroman waarop Herman Brusselmans in de Nederlandstalige letteren het patent heeft. Vrouwen en mannen staan naast elkaar, tegenover elkaar, voor en achter elkaar, en of ze ooit dezelfde taal zullen spreken, dat is het grote raadsel. Herman Brusselmans is als schrijver de ultieme gids bij het verklaren van dit raadsel. Dankzij z’n verklaringen biedt hij de lezer troost, hoop, wanhoop, woede, berusting, gelatenheid, energie, verlichting, een lach en een traan, en een fantastische roman.

Klik HIER om de roman via bol.com te bestellen.

Open brief aan de Nederlandse Taalunie:

Geachte Dames en Heren van de Taalunie, leden van de jury van de Prijs der Nederlandse Letteren,

Ik ontving ik het persbericht waarin u meldt voorbereidingen te treffen voor de toekenning van de Prijs der Nederlandse Letteren 2012. Na vier Nederlanders op rij zult u wel weer eens een Vlaming willen bekronen. Maar wie? Boon is dood, Claus heeft ’m al, Peter Terrin is te jong en Tom Lanoye heeft het te druk met de Boekenweek. Ik zou u daarom graag een suggestie doen: Herman Brusselmans.

Nu denkt u: die man maakt een grapje.

Maar nee, ik maak geen grapje. Natuurlijk is het zo dat Herman Brusselmans al een jaar of dertig romans schrijft die sprekend op elkaar lijken, dat er zogezegd geen ‘ontwikkeling’ zit in zijn oeuvre – het is eigenlijk al vijftig (of zestig?) boeken heel veel meligheid over het eigen leven. En dan zijn er ook nog de scheldpartijen.

Maar veel belangrijker is dat het nooit lukt om Brusselmans te lezen zonder hardop te lachen, ook bij zijn vandaag verschenen nieuwe roman  Watervrees tijdens een verdrinking niet. Daarin schrijft hij over zijn leven nu zijn vrouw Phoebe hem verlaten heeft. Hij zoekt vertroosting in het café, wat hij ook al deed toen zij nog bij hem was. En als altijd grijpt in de loop van deze  Brusselmansroman de eenzaamheid van de man je bij de strot – ook toen zijn vrouw hem nog niet had verlaten.

Nu denkt u: waarom schrijft die man geen recensie?  Maar het probleem van de Brusselmansrecensent is dat hij het allemaal al heel vaak heeft opgeschreven en dat dat nooit geleid heeft tot maar het kleinste prijsje voor Herman Brusselmans. Ooit kreeg hij de Yang-prijs, die hij moest delen met Lut de Block – u weet wel. Brusselmans is te zeer een oeuvrebouwer voor een losse boekenprijs: alle romans lijken eender, maar het geheel is groter dan de som der delen. Stiekem hebben alle Nederlandse en Vlaamse schrijvers de laatste dertig jaar bij hem afgekeken hoe je een lezer aan het lachen maakt.

Aarzelt u dus niet, en geeft u Herman Brusselmans de Prijs der Nederlandse Letteren voor het te laat is. Zijn vrouw is al weg, hij heeft al etalagebenen – straks kan het niet meer.

Nu denkt u: hier komt de relativering. Maar die komt niet. Ik méén het. Ik ben Herman Brusselmans niet.

Hoogachtend,

Arjen Fortuin (bron: NRC)