GENT – Schrijver Herman Brusselmans krijgt van de stad Gent een zogenaamde ‘toolkit’ met promotiemateriaal van de stad. Dat gebeurt nadat de stad via deze krant te horen kreeg dat een Brusselmans-fan een Facebook-groep had opgericht met een oproep om Brusselmans ‘cultureel ambassadeur’ van de stad Gent te maken.

Daniel Verheylezoon (61) was stadsambtenaar en is nu met vervroegd pensioen. Goed tien jaar geleden kwam hij voor het eerst in contact met Herman Brusselmans.

‘Het was in café Abajour in Oudburg dat ik hem schuchter vroeg of hij tijd had voor een gesprek. Ik vertelde hem dat ik mezelf in zijn verhalen herkende. Herman was toen heel toegankelijk, we dronken koffie verkeerd. Sindsdien bleven we contact houden met elkaar. Niet dat ik zijn deur plat loop, maar ik was wel op zijn huwelijk, ik ga vaak mee naar lezingen, ik maak heel veel foto’s voor zijn website.’

Verheylezoon vond dat Brusselmans van de buitenwereld en van Stad Gent niet de erkenning kreeg die hij verdient. ‘Bijna al het werk van Herman speelt zich af in Gent. Eén van zijn recentste boeken heeft zelfs de titel Een dag in Gent. Op de cover van dat boek staat Herman tussen de drie torens van Gent. Daar mag toch iets tegenover staan?’

Termont

Dus maakte Verheylezoon een Facebook-groep aan en contacteerde hij de pers. De dienst Stadsmarketing legde de zaak voor aan burgemeester Daniël Termont.

‘Onze dienst Stadspromotie werkt momenteel aan een systeem van culturele of andere ambassadeurs. We hebben al de zogenaamde toolkit, die we aan bekende Gentenaars geven, enerzijds als vorm van erkenning, anderzijds om onze stad in binnen- en buitenland te promoten’, zegt Daniël Termont. ‘Op 29 september heb ik het eerste exemplaar overhandigd aan IOC-voorzitter Jacques Rogge, tijdens de Informele Top van Gent. We bekijken wanneer we een exemplaar aan Herman kunnen overhandigen.’

Verheylezoon reageert blij verrast op de reactie van het stadsbestuur. ‘Welke titel ze er aan geven maakt mij niet uit, als Herman maar de erkenning krijgt die hij verdient. Ik ben zeer tevreden, als Herman maar op een positieve manier erkend wordt.’

Dood

Brusselmans zelf reageert rustig: ‘Ik vind dat allemaal wel oké. Maar ijdelheid moet vermeden worden – en de dood komt voor ons allen.’

(bron: Rudy Tollenaere, Nieuwsblad.be)

Ooit was ze van de BRTN, nu is ze van de VTM. Birgit Van Mol is nieuwsanker bij de commerciële omroep, maar ooit presenteerde ze bij de openbare omroep programma’s als Herexamen en Personal Upgrade. Voor Reyers Laat wou ze wel een weekje tv kijken. Niet alleen de Vlaamse tv maar ook de Nederlandse, want daar heeft zewat mee.

Ooit was hij een mooie jonge Oppergod van onze letteren, nu is hij een iets oudere Oppergod van de Letteren. Herman Brusselmans is jarig dit weekend, maar eerst komt hij langs bij Reyers Laat. Om te praten over die oeverloze bron van geneugten én ergernis: de tv. Plaats van de eeuwigdurende lach, en BV’s waarvan niemand nog weet waarom ze ooit BV zijn geworden.

Klik HIER om het fragment te bekijken

Schrijver Herman Brusselmans is vastberaden. Hij wil een poging ondernemen om vegetariër te worden. “In een eerste fase zal ik vlees eten van beesten die door de ouderdom gestorven zijn”, aldus de man.

“Ik zal langs boerenerven gaan en er om een koe van 33 jaar vragen. Dat het vlees wat taaier is, zal ik er bijnemen.” Dat de schrijver, wiens vader overigens veehandelaar was, met dierenleed begaan is, is duidelijk. Zo steunt hij ook de nieuwe Boycot-cotcampagne, waarmee GAIA actie voert tegen legbatterijen voor kippen en schaart hij zich achter de recente uitspraken van zanger Morrissey (die vindt dat de dodelijke aanslagen in Noorwegen ‘niets’ zijn in vergelijking met de praktijken van McDonald’s en Kentucky Fried Chicken, red.). “Denken dat Morrissey een mensenleven gelijkstelt met het leven van een kip of koe, is fout. De kern van het verhaal is dat levende wezens massaal zinloos worden gedood.”

SV
Beeld: PhotoNews
Bron: Zita.be

Herfst, winter, lente, zomer … Voor Herman Brusselmans maakt het niet zoveel uit. In elke periode van het jaar blijft de 53-jarige auteur zijn productieve zelve. Zopas werkte hij nog twee nieuwe romans af en ook de rest van de zomer schrijft hij onverdroten verder.

“Ik heb eigenlijk nooit vakantie”, steekt de schrijver van wal. “Of altijd, het is maar hoe je het bekijkt. Ik regel mijn werk zelf en schrijf wanneer ik wil. Niemand zegt mij hoe laat ik moet opstaan en wanneer ik wat moet schrijven. Aangezien ik vaste columns heb voor Humo, Het Laatste Nieuws, Woef en Playboy loopt dat werk wel steeds door. En daarnaast ben ik ook altijd bezig met een of andere roman. Maar als ik eens een dag of twee geen zin heb om te schrijven, dan hoef ik dat niet te doen. Ik kan evengoed in december, in januari of in juli eens een dagje vrijaf nemen. Alleen: drie weken aan een stuk écht vakantie nemen en eropuit trekken, nee dat doe ik nooit.”

Vakantie in eigen straat

“Naast lezen is met de motor rijden een van mijn belangrijkste hobby’s, maar ik wil dat enkel doen als het zonnig weer is. Als het kwik niet boven de 22 à 23°C stijgt, kom ik daarvoor mijn huis niet uit. Met dat regenweer is het er dit jaar dus nog niet echt veel van gekomen.”

“Sinds twee jaar heb ik ook een appartement in Knokke, maar daar kom ik eigenlijk bijna nooit. Ik denk er dan ook aan om dat op te geven. Het heeft geen zin om zo’n appartement te hebben als ik toch altijd in Gent zit.”

“Ik doe wel graag eens een terrasje, maar ook daarvoor hoef ik Gent niet buiten te komen. Sterker nog: ik ga zelfs altijd naar hetzelfde café. In mijn eigen straat, ja.”

“Pas op: het gebeurt wel eens dat ik in een andere stad kom – ik ken Antwerpen, Amsterdam en ook Brussel vrij goed – maar dat is dan altijd voor mijn werk. Al moet ik door de crisis in de literatuur nu wel minder dan vroeger de baan op om lezingen te geven.”

Uitgeregend in Saint-Tropez

Is de auteur van ‘De man die werk vond’, ‘Guggenheimer wast witter’ en ‘De dollartekens in de ogen van Moeder Theresa’ dan werkelijk nog nooit op reis geweest?
“Toch wel, twee keer zelfs. De eerste keer was in ’92, toen we met de ploeg van het BRTN-programma Het Huis van Wantrouwen een weekend naar Rome zijn geweest. Dat is wel zwaar tegengevallen, want het heeft toen de hele tijd geregend.”

“Twee jaar geleden heb ik het dan nog eens geprobeerd. Ik wou mijn vrouw een plezier doen en dus zijn we met de trein naar Saint-Tropez getrokken. Het leek me op zich wel een goed idee, want Saint-Tropez is natuurlijk een soort mythische stad. Maar ook die vakantie is volledig in het water gevallen. Blijkbaar begint het in het buitenland altijd te regenen als ik er mijn kop durf te vertonen.”

Oost west, thuis best

Brusselmans’ verhaal bewijst dat hij het typevoorbeeld van een huismus is: “Ik heb gewoon geen ‘reisgen’, het interesseert me niet echt, al dat reizen. Ik ben dan ook niet van plan om ooit nog op te reis te gaan, het is toch al iedere keer op een mislukking uitgedraaid. Als ik iets lees over een bepaalde stad of een bezienswaardigheid, dan voel ik niet de minste behoefte om die ter plaatse te gaan bekijken.”

“Kijk, mij zou je niet kunnen straffen door me op te sluiten in mijn eigen huis. Zolang ik mijn boeken heb, mijn pc en de tv kan ik perfect functioneren en voel ik mij gelukkig. Je zou het misschien niet denken, maar ik verveel mij eigenlijk nooit.”

Kom naar Gent

Zijn we bij Brusselmans dan aan het verkeerde adres voor een zomertip? Toch niet, zo blijkt: “Ik kan de mensen maar één ding aanraden: kom naar Gent. Het is gewoonweg een fantastische stad. Maar vermijd alsjeblieft wel de Gentse Feesten, want dat is een vreselijke periode. Het stadsbestuur wil het voorstellen als een cultureel volksfeest, maar iedereen weet dat het er bij de Gentse Feesten toch vooral op aankomt om je klem te zuipen. Nee, ik denk dat er in Afghanistan nog meer cultuur te rapen valt dan op de Gentse Feesten. Maar tijdens de rest van het jaar is Gent wel echt een aanrader.”

Met dank aan auteur: Steven Heyse

Herman Brusselmans heeft begrip voor de Britse zanger Morrissey die onlangs de misdaden van Breivik in Noorwegen vergeleek met wat McDonalds doet met dieren. Brusselmans zegt van zichzelf dat hij op weg is om vegetariër te worden.

Vandaag organiseert de dierenrechtenorganisatie GAIA een actie tegen het leed dat kippen wordt aangedaan door ze in legbatterijen op te sluiten. Eén van de deelnemende BV’s aan die actie is schrijver Herman Brusselmans.

Aan Radio 1 gaf hij daar vanmorgen uitleg bij.

Brusselmans zegt dat hij zichzelf ‘meer en meer op de eerste rij wil zetten’ in de strijd tegen dierenleed. Hij kent de veehandel van uit zijn jeugd en hij weet dus wat dieren wordt aangedaan, zegt hij.

‘De mens is een klootzak. Als hij om het geldgewin dieren moet mishandelen, zal hij het niet nalaten.’

Daarom heeft Brusselmans ook begrip voor de zanger Morrissey. Die vergeleek onlangs de moorden door Breivik in Noorwegen met het doden van dieren door de voedselfabrikanten.

‘Dat was een zeer controversiële uitspraak. Maar eigenlijk heeft Morrissey gelijk. Hier worden levende wezens levenslang gefolterd en gedood ten bate van een beetje welzijn voor de mens.’

Zelf is Brusselmans nog geen vegetariër, zoals Morrissey (die trouwens veganist is). ‘Maar ik ben op weg om vegetariër te worden. Het is alleen niet gemakkelijk want ik eet eigenlijk graag vlees.’.

(bron: de Standaard Online)

Deel 1 van 4

Deel 2 van 4

Deel 3 van 4

Deel 4 van 4

Herman Brusselmans heeft de naam van dik hout planken te zagen. Jammer genoeg is dat wat hij in Van drie tot zes daadwerkelijk doet. Zijn roman over Willem Zundap, net als veel andere personages in het werk van Brusselmans niet geheel geslaagd in het leven, kookt hij volgens een beproefd recept: weinig subtiele man schoffeert zich door het leven; drinkt obstakels uit de weg, behalve de vrouwelijke: die gunt hij zijn genoegens. Brusselmans bedient zich daarbij als altijd van zijn handelsmerk: ‘de gedachtebaggerstroom’, een persoonlijke interpretatie van ‘the stream of consciousness’.

Dit keer sleept die vloed het beschimpen van autobiografisch proza – lees hoe Zundap van zijn leven een boek tracht te maken en kritiek van de redacteur van Prometheus moet verduren; een fikse dosis schijnbelezenheid –met Edgar Allen Poe als teksttest – en het gebazel en gestook in nachtelijke praatprogramma’s – waarin je wel heel ver moet gaan wil je van de zender gehaald worden – over de bladzijden.

Brusselmans basht er in Van drie tot zes weer vrolijk op los. Nogal wat vrouwen, figurante personages met of zonder beroemde namen, en BN-, BV- en BW’ers (Bw’er = Bekend Wereldburger) moeten het ontgelden.

Tot zover is het allemaal heel erg Brusselmans: rauw, grof en dynamisch. Maar Van drie tot zes wil maar niet hilarisch worden en hilarie is Brusselmans geheime wapen. Hilarie verontschuldigt ongenuanceerdheden, het maakt vrouwonvriendelijkheid pruimbaar. Deze nieuwe Brusselmans is een pessimistisch en zwartgallig boek. De schrijver knipoogt nog wel, maar het lachen lijkt hem vergaan. In Van drie tot zes mist de ironie zijn ironische werking. Zundap is zielig, maar hij houdt hoop en dat is verontrustend. Hij is geen held, geen anti-held, zelfs geen romanheld. Hij is een sneu type, dat zichzelf overschreeuwt, maar dan welk Brusselmans-personage ook.

Maar onder de genuanceerdheid en het verbale geweld herbergt Van drie tot zes een ode aan de muzen. Zonder muze geen ijle inspiratie en dus geen ware kunst. Maar één droommeisje maakt nog geen muze. Het is pijnlijk om tussen de regels door te vermoeden dat Herman Brusselmans zijn muze mist; zijn Van drie tot zes mist de adem van de geest.